Sodoma in de Crete Senesi

 

Neen, dit ben ik niet. Het is Giovanni Antonio Bazzi, een van de mindere goden van de Italiaanse renaissance. Hij schilderde dit zelfportret op de muren van de abdij van Monte Oliveto. Zijn zwierige kleren kreeg hij van de monniken ter betaling van zijn diensten. Zij hadden toebehoord aan een rijk edelman die in het klooster was ingetreden. Tweedehands rommel dus.

Bazzi was de monniken komen depanneren nadat zijn voorganger Signorelli het onverwachts was afgetrapt.  Zijn opdracht bestond erin het leven van de heilige Benedictus te schilderen op de vier muren van de kloostertuin. Echt opwindend was dat niet, maar Bazzi maakte het er het beste van. Als hij het schilderen van monniken beu was, zette hij er voor de lol een paar beesten naast. Bazzi was immers dol op beesten. In zijn huis hield hij er een kleine dierentuin op na: apen, dassen, eekhoorns, ezels, etc… Zijn favoriet was een kraai die zijn stem perfect imiteren kon en “Binnen!” kraste wanneer er iemand op de deur klopte. Volgens kwatongen ging zijn liefde voor dieren verder dan het welvoeglijke en dankte hij er zijn bijnaam aan: Sodoma. Of Bazzi het ooit echt met zijn beesten gedaan heeft, weten we niet. Persoonlijk denk ik van niet. Toch niet met de kraai. Dat lijkt me hoogst onwaarschijnlijk.

Maar terug nu naar zijn fresco’s. Ook daar kon Sodoma zich van tijd tot tijd eens lekker laten gaan, bijvoorbeeld wanneer hij de “slechte vrouwen” moest schilderen die geprobeerd hadden de Heilige Benedictus te verleiden. Bazzi maakte ze zo verrukkelijk mooi dat vader abt vreesde voor het zieleheil van zijn brevierende monniken. Hij beval de schilder prompt de wellustige deernen toch van enig textiel te voorzien.

Vandaag lokken Sodoma’s fresco’s in de Abbazia di Monte Oliveto Maggiore aardig wat toeristen. De meesten beperken hun bezoek tot de abdij. Maar ook de onmiddelijke omgeving is het bekijken meer dan waard.  Het klooster ligt immers middenin de beroemde Crete Senesi, een geheel van vruchtbare kleiheuvels ten zuidoosten van Siena. Rondom de abdij is de klei volledig weggeërodeerd en krijg je echte ravijnen. Elders staan er bosjes en olijfgaarden. Verder weg maakt het groen plaats voor het okergeel van rijpe graanvelden. En langs de wegen wijzen de cipressen met een vinger naar de hemel. Dit is Toscane op zijn best.

Wandeltip

Om maximaal te genieten van de unieke liging van de Abbazia di Monte Oliveto Maggiore, zouden wij u voorstellen uw wagen niet bij de abdij te parkeren, maar  in het nabijgelegen dorpje Chiusure. Zoals het een echt Toscaans dorp betaamt, ligt het bovenop een heuvel. Net als Siena is het grotendeels opgetrokken uit baksteen. Met alle klei in de buurt hoeft dat ook niet te verbazen. Eenmaal u het dorp verlaat, neemt u onmiddellijk links een steil dalende aardeweg die een heuvelkam volgt en u meteen schitterende panorama’s biedt op het klooster (zie foto hierboven).  Ter hoogte van een bosje slaat u rechts een breed dalend pad in. Dit voert u door een lommerrijke vallei waar talloze bordjes u verbieden truffels te zoeken. Aan de overzijde van de vallei neemt u links een pad dat u omhoog tot bij de abdij brengt. Na uw bezoek kan u via de indrukwekkende poort en parking naar de weg wandelen die u als vanzelf terugvoert naar Chiusure. De hele wandeling is hoogstens 3-4 km lang. U kan ze best in de voormiddag maken. Dan staat de zon het mooist.  

   

Voor meer foto’s:  klik hier

Andere artikels over Toscane: In de voetsporen van Pius II en Waar de Romeinen leerden baden

 

~ door girardo op april 5, 2008.