Rust te koop
Het dorpsplein van het Waals-Brabantse Céroux bestaat uit een immense, met linden beplante dries, omzoomd door bescheiden huisjes en een eenvoudig neogotisch kerkje. In het vroegere Maison Comunal is nu een restaurant gevestigd. Het terrasje ervoor lonkt uitnodigend, maar op de deur staat “Fermé”. Het is dan ook nog vroeg op de dag. Naast het Maison Communal verrijst de Ecole des Filles. Joost mag weten waar de jongens school lopen. Het hele plein ademt de rust uit van een begijnhof. Zo mooi, zo ongeschonden.
Wat een verschil met de vlakbij gelegen kasteelhoeve van Moriensart. Zelden heb ik een uniek stukje cultuurpatrimonium zo verneukt geweten. Welk dorp kan prat gaan op een kolossale middeleeuwse donjon met daarrond een knaap van een herenboerderij? jammer genoeg kan u er nauwelijks van genieten. Tegen de inkompoort van de boerdeij heeft men het gepresteerd een rustieke bungalow te bouwen. Ernaast verijzen een paar onwaarschijnlijk lelijke loodsen. Om de ramp compleet te maken werden naast de oprijlaan verlichtingspalen gezet, die je eerder associeert met de oprit van een autosnelweg. Zonde, zonde, zonde…
Bedoeling van mijn wandeling vandaag was twee recent ontdekte wandelparadijzen eens met elkaar te verbinden: Plancenoit, het slagveld van Waterloo en de vallei van de Lasne in het noorden en Bousval en Villers-la-Ville in het zuiden. Mijn auto liet ik achter bij het kerkje van Couture-Saint-Germain. Vandaar wandelde ik langs de bron van Saint-Germain (volgens een opschrift in de zevende eeuw nog door een lokale bisschop gewijd), via het gehucht Renival, de donjon van Moriensart en het dorpje Céroux naar het kasteel van Pallandt, gelegen langs een kasseiweg, waar ik zonder 4×4 niet meer over zou rijden.
Ten zuidoosten van dit kasteel doorkruiste ik een stuk bos, waarvan het volstrekt onduidelijk was of ik er al dan niet mocht komen. Ik zag er in ieder geval een pracht van een roofvogel en dat werkelijk vlakbij. Daarna was het tussen alle privébossen door zoeken naar een interessante weg om terug noordwaarts te keren. Dat bleek makkelijker dan verwacht. In de omgeving van het gehucht Sclagy stootte ik op de GR 126 die exact de richting uitliep waar ik heen moest. Tussen de mooie, maar ontoegankelijke bossen van Sart des Dames en het kasteel van Ruart door ging het naar de villa’s van Sauvagemont. Daar voorbij wachtte me het statige beukenbos van Couture-Saint-Germain en bij wijze van pousse-café kreeg ik nog enkele heel mooie uitkijkjes op de Lasne -vallei. Voor ik er erg in had zaten mijn zestien kilometertjes erop en stond ik terug voor mijn auto.
Houdt u van een heuvelende landschappen met afwisselend besloten valleien en dan weer weidse vergezichten, veel bos, statige villa’s, karaktervolle kasseiwegen en hier en dar een mooi stukje erfgoed, dan moet u deze streek zeker eens aandoen. Bent u met kinderen, focus u dan vooral op de omgeving van Couture-Saint-Germain. U vindt er een weelde aan oude kerkwegels en smalle paadjes, allemaal netjes aangeduid, die voortdurend de heuvels op en af klauteren en u om de haverklap heel andere zichten bieden. Bovendien zijn de bossen er makkelijker toegankelijk dan elders. Het zuidelijk deel van de regio (omgeving 
Sclage) richt zich meer tot de doorwinterde wandelaar. De streek is erg mooi, maar de perspectieven veranderen iets langzamer en de bossen zijn practisch allemaal privé en dus ontoegankelijk, waardoor kinderen zich al eens makkelijker gaan vervelen. Hoewel een oude man me vertelde dat hier op zondagen veel gewandeld wordt, ben ik nergens op mijn tocht een café tegengekomen. De fles jenever zult u dus zelf moeten meebrengen. Om een hapje te eten vindt u in het sfeervolle en nabije Ohain verschillende gelegenheden.
mooi mooi mooi