Yanartas, waar de vlammen zomaar uit de grond komen

Ik had er jaren geleden al iets over gelezen: een plek waar de vlammen zo uit de grond komen. Met vulkanisme heeft het niets te maken. Met vuurtje stook evenmin. Naar verluidt zou er een klein voorraad gas in de grond zitten, die bij contact met zuurstof spontaan ontbrandt. In een oude Guide Bleu stond dat de toegang tot de plek, ergens langs de Turkse kust, très difficile was. Om er te geraken moest je voor een stuk door een uitgedroogde rivierbedding rijden. Dat was toen. Nu loopt er van de drukke kustweg Antalya-Finike een smal en bochtig asfaltbaantje naar toe. Te smal en te bochtig voor een doordeweekse autobus, maar perfect doenbaar met een gewone personenwagen.

Het eerste dorp dat je tegenkomt is Cirali, gelegen aan een ruim drie kilometer lang zand- en keienstrand. Buitenlanders zijn er nauwelijks te zien, maar de Turkse toerist heeft de charmes van dit plekje duidelijk ontdekt. Er heerst een gezellige drukte. Geen hoogbouw hier, maar wel een paar bescheiden pensionnetjes en met gedroogde palmtakken overdekte terrasjes, waar je lekker in de schaduw kan genieten van de milde zeebries.

Ten noorden van het dorp staat het strand onder het beheer van het wereldnatuurfonds. Dat heeft alles te maken met de zeeschildpadden die er in het rulle zand hun eieren leggen. De nesten worden door de opzichters zorgvuldig gemarkeerd, zodat onwetende toeristen de eieren niet stuk trappen. Broeden doet een schildpad niet. Die klus neemt de zon wel voor haar rekening. Wanneer de kleine spruiten uit hun schelp te voorschijn komen, kiezen zij meteen voor het ruime sop. In tegenstelling tot Cirali loop je hier grotendeels alleen rond. De zee is er zalig warm.

Op weg naar het schildpaddenstrand ten noorden van Cirali

Al is het geen zeeschildpad, deze deugniet liep er ook rond

Landinwaarts brengt een stoffige zandweg je tot bij een parking, temidden van de rotsen, waar schrale dennenboompjes voor een beetje schaduw zorgen. Er staat ook een WC, hier in Turkije zowat het symbool dat de plek onder beheer staat en onderhouden wordt. Van hieruit is het nog een kilometerje klimmen langs een GR-route om tot bij Yanartas te geraken, de brandende rotsen. Een kilometer is niet veel, maar onder een loden zon valt het traject, dat deels een pad uit de oudheid volgt, lelijk tegen.  

Waar de bomen wijken kom je op een open ruimte, ongeveer een half voetbalveld groot. Hier en daar flakkert een stevige vlam op, ik schat een dozijn in totaal. ’s Nachts moet dit een betoverend schouwpel bieden. Onder een broeierige middagzon verbaas je je vooral over het natuurfenomeen op zich. Dat deden ze in de oudheid ook al.  Volgens de Grieken had de held Bellerophon, gezeten op zijn gevleugeld paard Pegasus, op deze eigenste plek het vuur spuwende monster Chimaera met een lans de aarde ingedreven. Het beest zat sindsdien muurvast, maar zijn vlammen wisten hier en daar nog uit spleten te ontsnappen. De Romeinen dan weer vereerden er Hefaistos, de god van het vuur. Een logische keuze. Ook de Byzantijnen voelden aan dat er met deze plek iets niet pluis was. Om het onheil te bezweren bouwden zij een kerkje. In de schamele ruïnes vind je nog de sporen van fresco’s.

Yanartas of de brandende rotsen

Volgens een informatiebord beneden bij de ingang van de site werden hier in de oudheid ter ere van goden en helden ook loopwedstrijden georganiseerd. Daarbij onstaken de atleten aan de vlammen een toorts en liepen daarmee om ter snelst de helling af tot aan het stadje Olympos, ik schat zo’n zes kilometer verder, helemaal aan de andere kant van het strand. Qua afstand dus best te doen, maar gelet op de aard van het traject zouden wij er op zijn minst een verzwikte enkel aan overhouden. Of een zonnesteek…

Om bij Olympos te geraken hoef je alleen maar het strand af te wandelen in zuidelijke richting. De ruïnes liggen op een waanzinnig mooie plek, temidden van de moerassen, in een smalle vallei die uitkomt op de zee. Hier en daar duiken in een jungle-achtig landschap de resten op van huizen en graven. Overal zie en hoor je water. En wie het aandurft de klene maar steile acropolis op te klimmen, wordt beloond met een schitterend uitzicht over de hele baai. Beneden nemen de passagiers van partyboten een frisse duik in zee. Zelf heb ik het niet zo begrepen op die lawaaierige boten. Maar het is in ieder geval beter dan de piraten die hier in vroegere tijden de boel onveilig maakten.

Zicht vanop de acropolis van Olympos

~ door girardo op juli 16, 2008.