Phaselis: een stukje paradijs in de schaduw der goden

De inwoners van het oude Phaselis aan de zuidkust van wat nu Turkije is, beschouwden zichzelf als eerbare handelaars in hout, olie en rozenblaadjes. Maar volgens de Griekse redenaar Demosthenes waren het gewetenloze schurken, oplichters eerste klas. En hij stond niet alleen met die opinie. Als je de antieke bronnen erop naslaat, waren deze mensen uit hetzelfde hout gesneden als de lui die je vandaag met tapijten, kilims, lederen handtassen en waterpijpen achtervolgen. Wie ooit de binnenstad van Antalya bezocht heeft, of -erger nog- Side, weet waarover wij praten. Maar niets daarvan in Phaselis. Daar is het nu opvallend rustig. En de enige Turk die we tegenkomen, de nog bitterjonge uitbater van de lokale drankenzaak, is de vriendelijkheid zelve. Hij loodst onze wagen naar het beste plekje op de parking, in de schaduw van een oude Romeinse aquaduct, en na geïnformeerd te hebben vanwaar we komen, roemt hij de Belgen als de beste van alle volkeren. Herinner u: in de tijd van Julius Caesar waren we nog de dappersten. Maar dit terzijde.

Phaselis is een heerlijke plek, een met pijnbomen bedekt schiereiland, langs drie zijden omgeven door een azuurblauwe zee en langs de landzijde beschermd door een bescheiden moeras. Kortom, de ideale locatie om een stad te bouwen. Dat moeten die kolonisten uit Rhodos ook gedacht hebben, toen ze hier vele eeuwen voor Christus op gammele bootjes aankwamen. Van de omliggende baaien maakten zij drie havens en twee daarvan verbonden ze met een brede laan dwars over het schiereiland, met aan beide uiteinden en in het midden telkens een mooi plein. Met name in de kleinste haven aan de noordkant is het vandaag heerlijk zwemmen. Het met resten van oude Romeinse dakpannen bezaaide strand, waar vroeger de bootjes aan land getrokken werden, helt heel geleidelijk af en de ondiepe zee is zo kalm als een vijver. Dat laatste danken we aan de tweeduizend jaar oude zeewering, die net onder de waterspiegel zo goed als intact bewaard bleef.

Nog mooier, maar ook drukker, is de grote zuidelijke haven in een brede baai met zandstranden, waar nogal wat excursieboten aanmeren om hun passagiers een frisse duik te laten nemen. Bent u het strand beu, dan zoekt u de rust op van het oude theater. Ook hiervoor hadden de bewoners hun plekje wel gekozen: verveelde het stuk, dan kon je nog steeds genieten van een prachtig panorama op de 2366 meter hoge Tahliti Dagi. De Grieken noemden hem de Olympos, het broertje van de gelijknamige berg in het Griekse thuisland, waar de goden woonden. Vandaag kan u met een kabelbaantje helemaal naar de top om Zeus & co een bezoekje te brengen. Al hoeft u de koelte niet zo ver te zoeken. Een plons in zee, of een goed gekozen plek in de schaduw van een pijnboom, met af en toe een zuchtje wind, doen het even goed.

Phaselis praktisch

• Net als Termessos en het stadje Olympos heeft Phaselis een redelijk hoog Indiana Jones-gehalte. Naast de magie van de oude havens en de zee, kan je naar hartelust op zoek gaan naar godverlaten graven en spectaculaire uitkijkjes over de baaien en het schiereiland. Als dusdanig is het een prima excursie voor al wie met  avontuurlijk aangelegde kinderen op vakantie is in de omgeving van Kemer of Antalya.
• Alhoewel Phaselis nauwelijks 10 kilometer ten zuiden van de bekende badplaats Kemer ligt en op minder dan een uur rijden van Antalya, wordt het opvallend weinig opgenomen in de programma’s voor excursies. Om er te geraken kan je dus best een auto huren. De plek staat prima aangegeven langs de grote kustweg Antalya-Finike.
• Op de site zelf vindt u hier en daar een kraampje waar u het hoogstnoodzakelijke kan kopen (in Turkije is dat drank en zonnecrème). Wat eten betreft, is de keuze beperkt.

~ door girardo op juli 19, 2008.