De bakoven Perge

We parkeerden onze huurauto tussen het uitstekend bewaarde antieke stadion en de spiksplinternieuwe toiletten. Jongens, jongens, wat een hitte. Perge is een echte bakoven. Dat wisten ze in de oudheid ook al. De inwoners voorzagen al hun belangrijkste straten en pleinen van schaduwrijke kolonnades. Eronder bevonden zich winkeltjes. Stenen spelborden op het marktplein nodigen nog steeds uit voor een spelletje. Jammer genoeg kennen we de regels niet meer. Wie zich verveelde, kon een vies tekeningetje krassen in een van de zuilen.

Bogen onderstutten de zitplaatsen van het oude stadion

Moest je hoogdringend, dan kon je terecht in de openbare toiletten. Je zat er gezellig allemaal naast elkaar en had je gedaan, dan vroeg je gemoedeijk aan je buurman even de de stok met de spons door te geven.  ’s Namiddags, als de hitte echt moordend werd, zocht je koelte in de thermen. De stad telde er twee en dat was niks teveel. Eentje bleef er uitstekend bewaard. Je vindt er nog heuse zwembaden, helaas zonder water, evenals kleinere kuipen voor warmwaterbaden en een flink uit de kluiten gewassen sauna. Wie daar bij deze temperaturen behoefte aan had, mag Joost weten. Een oppasser leidde ons naar de verwarmingskelders, waar je het roet nog van de plafond kan schrapen. Toen ik hem vroeg waarom op deze schijnbare dorre plek zoveel vochtminnend riet voorkwam, toonde hij ons een nog steeds met water gevulde citerne. Tot slot probeerde hij ons op een afgelegen plek ook nog een echte valse munt uit de tijd van Alexander De Grote op te solferen. Ik dankte minzaam, zeggend dat de Turkse bodemschatten in Turkije zelf moeten blijven. 

Op zoek naar Romeinse resten tussen het riet

Om je rekenschap te geven van al wat hier uit de bodem gehaald is, moet je eigenlijk het archeologisch museum van Antalya bezoeken. Vooral het theater en het met fonteinen opgesmukte plein tussen de Romeinse en Hellenistische poort leverden een onwaarschijnlijke beeldenschat op: theatermaskers, rijkelijk versierde friezen en sculpturen van keizers, goden, helden en lokale weldoeners, soms meer dan drie meter hoog.  

Het plein voor de hellenistische poort leverde een onwaarschijnlijke beeldenschat op

De oppasser had ons verteld dat de stad destijds door twee aquaducten van water voorzien werd. Eentje liep van bij de Aksurivier langs de acropolis naar een grote fontein, die een kanaal langs de hoofdstraat van water voorzag. Een andere bevoorraade het hierboven beschreven badhuis en kwam van het tien kilometer verder gelegen Kursunlu. De watervallen met hun omliggende plassen vormen daar nog steeds een heerlijk frisse oase. De weelderige begroeiing en het smaragdgroene water met zijn vissen en schildpadden roepen spontaan herinneringen op aan Rudyard Kipling’s Jungle Book. 

Het smaragdgroene water van Kursulu bevoorraadde de badhuizen van Perge

~ door girardo op juli 26, 2008.