Overleeft Side het massatoerisme?
Er loopt een asfaltweg naar het centrum van Side. Hij volgt het tracé van de oude Romeinse hoofdstraat. Het trottoir is bezaaid met afbrokkelende stukken mozaïek. Wie wil, kan zomaar steentjes meenemen. Schandalig is dat. Maar wat wil je? Uit Creta gevluchte Turken kwamen hier eind 19de eeuw tussen de ruïnes wonen. Hun woningen vormen nu een zielloze aaneenschakeling van tapijt- en lederwinkels, juweliers, café’s en restaurants. Het antieke Side, langs drie zijden omgeven door de zee, wordt zonder schaamte geofferd aan de afgoden van het moderne massatoerisme. Spijtig, want eigenlijk heeft deze site wel wat te bieden.
Beter nog dan in ons eigenste Tongeren, kan je hier volgen hoe de steden aan het einde van de oudheid geleidelijk aan krompen. Door de ontbinding van het Romeinse Rijk nam de onveiligheid zienderogen toe. De inwoners zagen zich gedwongen dwars door de stad een nieuwe muur op te trekken. Hij moest het schiereiland beschermen tegen aanvallen van over land. Het theater ging zo deel uitmaken van de verdedigingswal, waar hij vroeger helemaal in het centrum lag.
Door de nieuwe muren kwam een groot deel van de antieke stad buiten de wallen liggen
Ook nu nog bieden de ruïnes buiten de muren een desolate aanblik. Je kan er met een dromedaris door de duinen dwalen, waar her en der stukken muur oprijzen, de armzalige resten van kerkjes en huizen, veelal uit de Byzantijnse tijd. Zorg wel dat je eerst een prijs overeenkomt. Want die kameeldrijvers kennen weinig scrupules. Het bedriegen zit hun gewoon in de genen. Volgens mij zijn het de rechtstreekse afstammelingen van de slavenhandelaars die hier in de oudheid de dienst uitmaakten.
Met de dromedaris door de ruïnes dwalen
Op de zogenaamde staatsagora troffen we de rijkversierde resten van een gebouw. Het omsloot een plein waar volgens een infopaneel mensen gekruisigd werden. Kruisiging was de traditionele manier om slaven te straffen. En Side was eeuwenlang een draaischijf in de slavenhandel. Er zullen hier dus ongetwijfeld wel een aantal mensen op die manier aan hun einde gekomen zijn. Maar hoe ze weten dat die terechtstellingen precies op deze plek gebeurden, blijft mij een raadsel.
Op het einde van de jachthaven, helemaal in de tip van het schiereiland, ligt een indrukwekkende hoop gesculpteerde brokken steen. Het zijn de resten van tempels, gewijd aan Athena en Apollo. Deels met origineel materiaal heeft men een stuk van de Apollotempel gereconstrueerd. De combinatie van de romig witte zuilen met de diepblauwe zee en de rotsen is ronduit onweerstaanbaar. We zochten ons een plekje in de schaduw, genoten van de milde zeebries en brachten een heilsdronk op de goden.
Reageer