Welkom in Antalya

Vanop ons balkon overschouwden we de schier eindeloze aaneenschakeling van appartementsblokken, hier en daar onderbroken door een streepje groen. Airco-installaties en satelietantennes bepaalden de skyline. Niet echt pittoresk, maar de azuurblauwe zee met daarachter de bergen maakte veel goed. Het was onze eerste kennismaking met Antalya, het toeristische hart van de Turkse rivièra.

Een zekere Attalus, koning van Pergamon, gaf de stad in de tweede eeuw voor Christus zijn naam. Toen de laatste koning van Pergamon stierf, liet hij zijn hele rijk, inclusief Antalya, na aan de Romeinen. Zo’n erfenis mogen ze mij ook altijd geven. Bij deze dus een oproep: mocht u een koninkrijk hebben, maar geen kinderen, gedenk mij dan in uw testament. Zo niet gaat de staat met alles lopen en dat zou u nooit gewild hebben, toch?

Antalya had het niet slecht onder de Romeinen. Het haventje, gelegen in een natuurlijk inham tussen tufstenen rotswanden, bloeide als noooit tevoren. Toen de keizer op bezoek kwam, gaven de inwoners hem prompt een triomfboog. Vandaag zou dat eerder een tapijt of lederen handtas zijn. Al geven ze die dingen zelden cadeau. Je moet verdomd lelijk afdingen. maar ik ben dan ook de keizer niet.

Pension Cici

Hebt u lak aan al die betonnen luxehotels, dan kan ik u pension Cici aanbevelen. Te oordelen naar de voorgevel is het iets typisch Turks, ondergebracht in een houten pand, zoals er hier velen staan in de oude stad. Al zitten er niet overal evenveel spleten in het houtwerk. Maar wie weet zorgen die voor wat tocht en geloof me vrij, bij deze temperatueren zult u daar niet rouwig om zijn. De meeste houten huizen hier dateren uit de vroege twintigste eeuw. Een brand had net daarvoor een  groot deel van de stad is as gelegd. Ook een tot moskee omgebouwde Byzantijnse kerk ging toen verloren. De ruïnes vindt u naast de gebroken minaret, zo genoemd omdat zijn houten bovenbouw in vlammen opging. 

Ruïne van tot moskee verbouwde Byzantijnse kerk

Maar geen nood, er staan hier nog genoeg minaretten. Van bij de klokkentoren hebt u een mooi overzicht met vlakbij de gekartelde minaret. Moest u ze dwars doorsnijden, iets wat wij u ten stelligste afraden, dan hebt u een bloem. De sierlijke toren werd gebouwd door een of andere seldjoekensultan. Die Seldjoeken golden de voorlopers van de Ottomaanse Turken te zijn. De kruisvaarders hadden destijds de handen vol met deze jongens. Hun sultans werden alvast niet geplaagd door valse bescheidenheid. In inscripties, hoog op de door hen gerestaureerde stadsomwalling, lieten ze zich bejubelen als de schaduw van God en de meesters van de wind. Nu, dat laatste vind ik eigenlijk toch wel een beetje vulgair, tenzij zij andere winden voor ogen hadden dan ik, natuurlijk. In ieder geval, dankzij deze lui ontsnapte Antalya in tegenstelling tot al die archeologische sites hier in de buurt aan de vergetelheid en groeide het uit tot de stad van circa een miljoen inwoners die we vandaag kennen. 

De gekartelde minaret, centrum van de oude stad

Langs de met palmen beplante Ataturk-boulevard is het leuk winkelen, net als in de verkeersvrije wijk tegenover de klokkentoren, in het moderne deel van de stad. Hier en daar heeft de sfeer iets weg van een souk. Maar je vindt er ook tal van moderne winkels, met netjes geprijsde goederen, wat u tijdrovend afdingen bespaart. Al kan u altijd proberen, natuurlijk.

De oude bazar is volledig met de grond gelijkgemaakt. Maar hier en daar vond ik toch nog een vleugje authentieke traditie. Tussen een aantal onopvallende appartementsblokken hoorde ik plots het getik van een onbestemd aantal hamers. Op het geluid afgaand kwam ik op een smerig pleintje waar ketelslagers in donkere ateliertjes op grootvaders wijze hun stiel bedreven. Terug daarbuiten werd ik bijna de hielen van het lijf gereden door een roet spuwend busje. En raad eens wat daarop stond: Welcome in Antalya…

Enkele toeristische wenken

• Zeker niet te missen: het zicht op de zee en de bergen vanuit het kalme en schaduwrijke Karaali-park, net ten zuiden van de oude stad
• Antalya heeft een tram: hij rijdt twee keer per uur en is ongelofelijk stipt. Ideaal als u bijvoorbeeld van het Karaali-park naar het museum wil aan de andere kant van de baai . Dit museum is omwille van zijn vele archeologische schatten sowieso een bezoekje overwaard. Vlakbij ligt bovenop de tufrotsen het wat steriele Ataturkpark en daar voorbij Konyaalti, een kilometerlang keienstrand. Oppassen, het helt stevig af en is als dusdanig niet direct geschikt voor kleine kinderen.
• Vanuit de haven kan u boottochtjes ondernemen. Volgens ons stellen die niet zo gek veel voor, tenzij u echt wild bent van het idee om vanop zee naar betonnen appartementsblokken op tufstenen rotsen te turen. Beter kan u naar Kemer rijden, of verder nog naar Andriake, de haven van Kale. De baaien daar in de buurt zijn wondermooi.
• Leuke uitstapjes in de omgeving vonden wij Phaselis, Yanartas (Cirali), Termessos, Side, Aspendos, Manavgat en Perge.

~ door girardo op juli 28, 2008.