De witte dorpen van Andalusië
Wie van Estoril landinwaarts rijdt richting Ronda, ziet ze als verblindend witte vlekken tegen de berghellingen plakken: de witte dorpen van Andalusië. Ik had er mij veel van voorgesteld. Teveel misschien. Ergens logisch, want als je de fotootjes ziet ga je vanzelf dromen. En zeker, ze lonen de moeite. Al heb je ze meestal ook vlug gezien. De leukste zijn die met een kasteel. Meestal ligt dat helemaal op een top en biedt het memorabele vergezichten. Je hebt meteen een doel om naartoe te wandelen. Al vergt dat in de gloeiende zomerzon wel wat zweet. Eigenlijk kom je hier beter in een ander seizoen.
De burcht van Zahara de la Sierra stelt niet zo gek veel voor, maar het pad er naartoe is wondermooi. Langs alle kanten kijk je uit op bosjes cactussen. Beneden wenkt het eenvoudige torentje van de dorpskerk, temidden een zee van bruinrode daken, spierwitte muren en hier en daar een exotisch aandoende palmboom.
Enkele kilometers verder ligt Olvera, bekend voor zijn olijfolie. Hier domineren kerk en burcht een zee van tijdloze witte huisjes, die als een waterval de helling afglijden. De rots waarop de burcht verrijst, is een pleisterplaats voor valken. Een drietal jonge vogels kijkt ons vanuit een spleet in de muur nieuwsgierig aan.
Ook Gaucin heeft zijn burcht. Vanop de wallen zie je helemaal in de verte de rots van Gibraltar. Wat me vooral is bijgebleven is het terrasje, waar we van de zinderende kleuren genoten die de late namiddagzon op de muren toverde.
Dichter bij de zee ligt Casares. Van de burcht blijft hier niet veel over. Maar de begraafplaats, waar de doden in hoge stenen muren boven de grond begraven worden, is bijzonder stemmig.
Setenil is bekend voor zijn halve grotwoningen. Ons trof vooral de bittere armoede. Dat laatste gold ook voor Grazalema, mooi gelegen aan de ingang van een schitterend natuurgebied, maar helaas erg verwaarloosd. Naar verluidt kan men hier erg mooie wandelingen maken. Daar hadden wij in die hete julimaand echter helemaal geen zin in…
Zoals jij een streek weet voor te stellen zou ik er onmiddellijk ook naartoe willen gaan … klinkt rustig, genietend … en toch altijd met oog voor de menselijke kant en de realiteit van het leven daar.
Ik krijg er al zin in!
Eerst bedankt voor de interessante beschrijving van wandeling te Plancenoit. We hebben deze al drie keer gedaan.
De witte dorpen van Andalusië: misschien zijn de witte moorse dorpen van de Alpujarras interessanter, verbonden door kleine wandelpadjes en waterlopen, best te doen in de maand mei.