Kutenhart
Stel u voor. U bent het platte Vlaanderen beu. U bent het nog plattere Nederland beu. U wil bergen zien. Of toch tenminste heuvels. En dus duikt u de auto in, richting Ardennen. U trotseert files en wegenwerken, en anderhalf uur later staat u in de wilde natuur. U ademt de vochtige boslucht in, u struikelt over een stuk kwarts uit het Devoon, 400 miljoen jaar oud. U vloekt en dan kijkt u rondom en zover het oog reikt ziet u een land zo plat als een vijg, even plat als het Vlaanderen dat u dacht te ontvluchten. Neen, u bent niet verkeerd gereden en ja, u zit hier wel degelijk op ruim 600 meter hoogte. Dit is Kutenhart, een circa 300 ha groot veengebied, plompweg verloren in het woud.
U wandelt door nat grasland, hier en daar onderbroken door kleine groepjes bomen, geoorde wilgen, met stammen gehuld in een vuistdikke mantel van mos. Eigenlijk vindt u er niks bijzonders aan, het is allemaal zo herkenbaar en toch, terwijl u verder ploetert door de modder en uw voeten almaar natter worden, overvalt u plots een zeldzaam gevoel van vrede. U kunt het niet goed thuisbrengen, maar dan weet u het: dit is het paradijs. U herinnert het zich van mozaieken, ergens in een kerk in Ravenna: intens groene weiden, met witte bloempjes en hier en daar een boom. Alleeen de schapen ontbreken. Die zouden hier toch alleen maar natte poten krijgen. Of opgepeuzeld worden door de vleesetende planten. Want die staan hier ook . Dat hebt u op een infobord gelezen. U pakt een stok en kijkt behoedzaam om u heen. Plots staat u oog in oog met de zonnedauw, ergens aan de rand van een poel. Het plantje is ocharme nog geen vuist groot.
Het regent. Het water valt met bakken uit de hemel. dat doet het hier vaak. Voor de wolken van overzee zijn de hoog gelegen vlaktes de eerste serieuze hindernis op hun weg landinwaarts. Nat tot op uw vel besluit u de wagen op te zoeken die u hebt achtergelaten bij het natuurcentrum van Ternell, ergens langs de weg tussen Eupen en Monschau. Bij een warme koffie in het lokale cafetaria neemt u er nog even de wandelkaart bij. Zo op papier ogen de pittoreske knuppelpaden door het veen vrselijk recht en saai. Maar u weet beter. En terwijl de regen op de ruiten trommelt, droiomt u al van nieuwe wandeltochten, naar beekjes met namen als Eschbach of Steinbach of naar de kruisen die meer naar het oosten oprijzen uit het mistige veen. U hebt de smaak te pakken. Erger nog: u bent betoverd door het veen.
Originele beschrijving van je wandeling.
Net ook door veengebied gestapt. Soms voelde ik het zompen onder de voeten. Maar de mossen ontbraken bij gebrek aan hogere begroeiing.
MOet ik ook nog eens naartoe, naar Kutenhart. Moet inderdaad nogal speciaal zijn.
Hi Girardo, Ik ben per toeval op je blog terechtgekomen enkele maanden geleden toen ik een wandeling langs de Doode Beemde zocht. Gisteren hebben we eindelijk deze wandeling aan de hand van je beschrijving met een groep vrienden gedaan. Gewoonweg prachtig we hebben zoo genoten! Ik moet zeggen dat ik nog maar zelden zulke accurate beschrijving van een wandeling heb gevonden zelfs niet in de de wandelgidsjes van de provincie Vl Brabant. Heb toen ook even op je webblog gekeken, heel professioneel, mooie foto’s en super in elkaar gestoken. Het is verleidelijk om al je leuke en interessante commentaren te lezen maar dan ben ik wel enkele uurtjes bezig maar ik zal je blog zeker af en toe consulteren. Nog veel wandelplezier.