Volgens de Venetianen zelf is het de mooiste straat van de hele wereld. Wie ben ik om hen tegen te spreken? Als een reusachtige S in spiegelschrift slingert de Canal Grande zich van noord naar zuid door de lagunestad. Aan haar oevers verdringen zich de oude paleizen. Sommigen zijn schots en scheef gezakt, anderen trotseerden de eeuwen met een bijna arrogant gemak. Op het water krioelt het van het leven. Rechtopstaande gondeliers proberen hun elegantie te bewaren in hun gammele, met toeristen volgestouwde bootjes, die vervaarlijk op en neer deinen in de golven van voorbijvarende jachten, watertaxi’s en vaporetto’s.  Tot vier maal toe ben ik de Canal Grande op en af gevaren. Ik kon er maar niet genoeg van krijgen. telkens ontdekte ik nieuwe dingen. Ieder moment van de dag zorgt ook voor een ander spektakel. In plaats van de gondel koos ik voor de vaporetto of watertram. Die is een stuk goedkoper. Alhoewel, dat is een relatief begrip in deze stad. Als toerist tel je toch makkelijk 16 EUR neer voor een dagkaart. Maar het is de moeite waard. Lijn 1 is de beste keuze als je rustig de Canal Grande wil verkennen. Een goede tip: neem deze vaporetto niet aan de overdrukke haltes van San Marco of San Zaccharia, maar een paar honderd meter verder oostwaarts aan het Arsenaal. Dan maak je de meeste kans een goed plekje te bemachtigen vooraan in de boot. Alle info over het openbaar vervoer in Venetië, inclusief plannetjes en tarieven,  vind je op www.hellovenezia.com (onder Trasporti – muoversi a Venezia)

Volgens Trotter valt er in Garda niks te beleven. Dat is niet zo. Trotter dwaalt. Er is in Garda van alles te beleven. En dan heb ik het niet alleen over de heerlijke ijsjes in het winkeltje aan de Via Don Carlo Gnocchi, of de kiezelstranden, of de live muziek die ’s avonds wat sfeer brengt op de caféterrasjes, of de pedalo’s en motorbootje die je kan huren om een tochtje te maken op het water. Er is ook de Rocca, een flink uit de kluiten gewassen rots, die hoog oprijst boven de baai en Garda afscheidt van Bardolino en het platte, noordelijke deel van het meer. Ooit stond er een burcht op. De plaatselijke bevolking zocht er zijn heil in tijden van gevaar. Vandaag heeft de natuur zich terug meester gemaakt van de rots. Als er al iets ruist in het struikgewas, dan zijn het vrijende koppeltjes die hier de rust en eenzaamheid opzoeken. Of de vergezichten. Die zijn er grandioos. Van de renaissance-villa op de Punta Vigilio tot het schiereiland van Sirmione: je ziet het allemaal. Zelf hield ik aan de klimpartij in de blakende middagzon een bescheiden zonneslag over. Maar ik zeg u: de Rocca is het allemaal waard.

De laatste 20 jaar van zijn leven maakte Claude Monet bijna alleen nog schilderijen van de waterlelies in zijn vijver. Alsof er niks interessanters meer op doek te zetten was. Akkoord, de schilder was oud, dik en een tikje levensmoe. Bovendien leed hij in toenemende mate aan katarakt. Ver lopen zat er misschien niet meer in. En dus schilderde hij maar het interessantste wat zijn tuin hem bood.

Wat er ook van zij, toen ik deze waterlelies zag in een plas langs de Nete had ik heel even het gevoel de schilder te begrijpen. Zelfs zonder bloemen hebben lelies iets magisch. Ronde schijven op het watervlak, de eenvoud zelve, maar in combinatie met het reflecterende licht creëren ze een betoverende wereld van steeds veranderende lichte kleurnuances. Wonderlijk en wie van dit wonder wil genieten kan – bij gebrek aan lelies in de eigen tuin- gewoon het door Natuupunt uitgestippelde Steenbeemdenpad te Kessel nemen: 6,5 km wandelplezier, desgewenst in te korten tot 4km, ideaal dus voor wie met kleine kinderen op stap is. Vertrekpunt is een oud badhuis, nu café, langs de Kleine Nete. Wie de hele wandeling volgt, gaat eerst over de brug van de weg Kessel-Emblem naar het eiland dat de Nete van het Netekanaal scheidt. Daarna volgt een heel gevarieerd stuk door moerassen, broeken, velden en bossen. Het is vanzelfsprekend niet het soort wandeling waarvoor u vanuit pakweg Bachten de Kupe naar de Kempen komt. Maar brengt u een bezoek aan Lier en wil u de natuur in de Netevallei wat beter leter kennen, dan is het zeker het overwegen waard. Net als de Anderstadwandeling trouwens, maar daar hebben we het ooit al eens over gehad.

Bij witte dorpen denkt een mens meteen aan Andalusië. Ik wou er dit jaar nog op vakantie gaan. Tot ik me er rekenschap van gaf dat het daar in de zomer bloedheet moet zijn. Bovendien liggen al die dorpen in bergen vol kronkelende wegen. En zowel mijn vrouw als mijn beminnelijke dochters worden al bij het zien van een haarspeldbocht kotsmisselijk.  Ik ga hier maar beter niet vertellen wat we vorig jaar in het lieflijke graafschap Kent, de tuin van Engeland, allemaal meegemaakt hebben. Bergen hebben ze daar niet, maar kronkelende wegen des te meer. Dat leverde onvergetelijke vakantieherinneringen op…

Gelukkig hebben we ook in ons eigen Belgenland witte dorpen, of beter crèmekleurige dorpen. Ze liggen als een snoer keurig naast elkaar, net over de taalgrens: Ste Marie Geest, St Rémy Geest,  Gobertange en Mélin. Stuk voor stuk juweeltjes zijn het, opgetrokken in een lokaal gewonnen zandsteen. Je kan ze makkelijk combineren in een enkele wandeling . Ik vertrok op het karaktervolle marktplein van Jodoigne, Geldenaken in het Vlaams. Voor het oude schepenhuis vond ik een kaartje met daarop het parcours van deze voortreffelijk met blauwe ruitjes bewegwijzerde tocht. Je kan alle info ook gratis en voor niks van het net plukken. Gewoon even hier klikken. Bent u tuk op  weidse vergezichten en op en top landelijke architectuur, dan is deze wandeling zeker spek naar uw bek.

Voor nog meer foto’s, klik hier.

Tips

• U mag niet nalaten om tot bij het kerkje van Mélin te wandelen. Ook het oude centrum van Geldenaken is het exploreren waard. In de nauwe straatjes hangt een volkse sfeer. Je vindt er nog resten van Middeleeuwse wallen, een kasteel en een oeroude door Hospitaalridders gebouwde kerk, gewijd aan St Médard.  Iets  eten of drinken kan u het makkelijkst in de omgeving van de markt of het kasteel (nu stadhuis).
• De hier beschreven wandeling (Promenade de la Gobertange) is 13,5 km lang. Vindt u dat te weinig, dan kan u ze combineren met de Promenade du Stoquoy (10,5 km – vertrekpunt Jodoigne) en/of de Promenade des Censes (7,5 km – vertrekpunt Mélin)

Zomer 1944. Het monotone geronk van motoren vult de nachtelijke hemel boven Pailhe, een godvergeten gat in de Condroz. Britse bommenwerpers keren terug van hun missie in Duitsland. In een veld lossen verticale lichtbundels van zaklampen zich op in het duister. Plots zwelt het gebrom aan. Dikke pakken ploffen neer.  Donkere gestalten zoeken naarstig tussen het rijpende graan. Een uur later vliegt een tweede vliegtuig over. Opnieuw worden er wapens en munitiedozen gedropt.

Helaas, de actie is niet onopgemerkt gebleven.  De verzetsstrijders zijn nog volop de buit op een vrachtwagen aan het laden, wanneer de eerste geweerschoten weerklinken. Vanuit Pailhe in het zuiden en  van aan de bosrand in het westen vallen de Duitsers aan. De maquisards beantwoorden het vuur, maar hun situatie wordt al snel hopeloos. De smalle weg door het bos in het noorden is de meest evidente vluchtweg. Maar dan dreigen zij hun kameraden te verraden, die zich daar schuilhouden. Daarom besluit hun commandant met de vrachtwagen dwars door de Duitse linies heen te breken. Het manoeuvre lukt, maar de tol is zwaar: een twintigtal verzetsstrijders blijven dood achter.

Zij worden vandaag herdacht in een klein kapelletje aan de bosrand. Een infobord meldt dat de maquisards met de gedropte wapens later zo’n zeventigtal Duitsers gevangen namen, waaronder verschillende SS-ers. Goed gedaan, mannen. Alleen denk ik niet dat ze daarmee de oorlog ook maar een seconde hebben ingekort. En ondertussen waren hun kameraden zo dood als een pier. Objectief gezien had hun dood geen enkele impact op het verloop van de oorlog. En toch voel ik een zeker respect voor de onbekende namen op de zijwand van het kapelletje. Zij hadden een keuze gemaakt en wisten dat zij die met hun leven konden bekopen. In de ogen van de Duitse soldaten waren zij fanatici die, verblind door een of andere idiote ideologie, niet in staat waren de geneugten van het Derde Rijk te zien en te omhelzen. Zelf zagen ze zich wellicht als de luis in de pels van de bezetter. Zij wilden de Duitser weg omdat ze vonden dat die hier niks te zoeken had. Zij ruilden hun leven voor een bescheiden inscriptie in de muur van onooglijk kapelletje langs een godvergeten weg in een godvergeten gat in de Condroz.

Na twintig  jaar achter de klok aan te hollen, waren mijn vrouw en ik wel aan een nieuw leven toe. Daarom hebben we besloten een B&B te beginnen in de Ardennen. Wij haalden ons spaarvarken leeg en kochten een vervallen kasteeltje in het landelijke Modave, iets ten zuiden van Hoei (Huy en français). We kunnen u wel zeggen: er was werk aan de winkel. We hebben ons echt uitgesloofd maar – in alle bescheidenheid – het resultaat mag gezien worden. Ziehier alvast enkele foto’s om u te verleiden.

De slaapkamers hebben elk een heel persoonlijke toets. De alkoof kan afgesloten worden met een gordijn, zodat u  het ook op koudere dagen lekker warm hebt. Bedoeling is dat u net als de kasteelheren van vroeger op de kamer bezoekers kunt ontvangen. Volgens de etiquette van het huis beslist u zelf wie er over de balustrade mag kruipen om samen met u het bed te delen. Iets wat onze gasten, naar wij vermoeden, ten stelligste zullen appreciëren.

De badkamers hebben werkelijk alle comfort dat de 18de eeuw u te bieden heeft. De badkuip is netjes in de rotsen uitgehakt en geheel bekleed met een luxueuze zinklaag. De Middeleeuwse WC’s, waarbij men door een gat in een plank rechtstreeks in de vallei scheet, kregen een ingenieus systeem met waterspoeling en een elegant ijzeren deksel dat u vrijwaart van onaangename geurtjes.

In de tuin hebben de kinderen alle ruimte om te voetballen.

Zin in een ferme wandeling? Geen probleem. De GR 576 passert voor onze deur. Volgt u deze in zuidelijke richting, dan kunt u een kilometertje verder, net na het oversteken van de Hoyoux, rechts aansluiten op een keurig met blauwe ruitjes aangeduide wandeling die u een prachtig stukje Condroz laat zien. ook elders in  het dorp vindt u tal van bewegwijzerde paden.

Ondertussen hebben we ook onze eigen website. Nu is het enkel nog wachten op de eerste gasten. Spannend!

Wat zou u ervan vinden moesten ze u “Salomonzegel” gedoopt hebben?  Het is wat deze knaap overkwam. Ik vond hem op een zonnig plekje in het bos. Naar verluidt kan hij toveren. Zo zou u er deuren en vensters mee kunnen openen. Bijzonder handig voor mensen zoals ik, die om de haverklap hun sleutels verliezen. Toch  vind ik zijn naam raar klinken. Al had het natuurlijk nog erger gekund. Wat te denken van “Stinkende Gouwe”, bijvoorbeeld, terwijl het bewuste plantje niet eens stinkt. Ik zeg u, de mens is onrechtvaardig, ook als hij plantennamen verzint.

Stiekem hebt u er wellicht ook al van gedroomd: een echt kasteel, voor u alleen, met een ophaalbrug, muffe, door ratten bewoonde kerkers, een troonzaal en een toren, waarin u uw schoonmoeder kan opbergen. Ik vind het zoveel meer stijl hebben dan een Bentley, een Swatch-horloge of een privéjet. In de 19de eeuw was het een echte hype.  Terwijl aan de horizon de fabrieksschoorstenen vuilgrijze rook uitbraakten, trokken goed opgevoede edellieden zich terug in hun zelf ontworpen burcht, dromend van koene ridders en blozende jonkvrouwen. De Middelleeuwen: dat waren pas tijden! In toernooien kon u zich eens goed laten gaan, kuisheidsgordels verlosten u van alle twijfels rond de huwelijkstrouw van uw eega en van vrijheid van meningsuiting had u nog nooit gehoord. Andersdenkenden zette u gewoon op de brandstapel. Een mens zou van minder nostalgisch worden.

Helaas, de meeste van die negentiende eeuwse kasteeltjes zijn verdwenen, gesloopt door kleinburgerlijk gemekker over te hoog oplopende onderhoudskosten. Torens en kantelen maakten plaats voor de strakke lijnen van Bauhaus, Le Corbusier en het modernisme, na eerst nog een frivool uitstapje te hebben gemaakt langs de Jugendstil en de Art-Déco. Maar in Faulx-les-Tombes, langs de Samson-rivier vond ik nog een authentieke nepburcht, weggelopen uit een sprookjesboek.  Het was het einddoel van een wandeling die in het idyllische Mozet begonnen was. Ik had het dorp deze winter ontdekt en wist meteen dat ik er nog eens terugkeren zou. Dat bleek niet eens een slecht idee. Hieronder vindt u de beschrijving van de tocht.

Beschrijving wandeling (12,3 km)

Voor kaart, klik hier

Startpunt: Bij de kerk van Mozet, waar u meteen een leuk zicht hebt op het dorp, een van de mooiste van Wallonië

• U daalt bij de kerk de trap af en wandelt rechts tot bij de beek. Die steekt u niet over, maar u loopt rechts de Rue du Loyers in. Ter hoogte van de Rue du Tronquoy komt u voorbij een 17de eeuwse herenboerderij (Ferme de Royer) met een indrukwekkende toren.
• Aan de andere kant van de Rue du Tronquoy, ziet u de ingang van het Domaine de Mozet. Daar wandelt u langs een pad omhoog tot bij het kasteel, nu een jeugdvakantiecentrum. U loopt rechts om het kasteel heen tot bij het zeventiende eeuwse poortgebouw. Dit keert u de rug toe. Richting uitgang domein ziet u links een smal bospad. Volg dit en hou zoveel mogelijk rechts aan. Ter hoogte van een hoek met een bankje  verlaat u het kasteeldomein.
• Volg van dan af de roodwitte tekens van de GR-route in oostelijke richting. Een tijdlang loopt u langs de valleirand om vervolgens het plateau op te draaien. Links komt de lager gelegen hoeve van Baseille in zicht. Dat wordt meteen uw volgende doel. Bij het eerste kruispunt, slaat u dus links af, een prachtig kronkelende weg die de vallei inloopt en langs de hoeve passert.
• Even verder kruist u de weg Wierde-Mozet en – nog steeds de GR-route volgend, klautert u de tegenoverliggende helling op. Boven neemt u rechts een verhard weggetje, dat u tot bij de ruïne van een oud, feodaal kerkje brengt. Blijf de GR-route volgen, die nog een tijdlang parallel met de vallei richting Wierde loopt en dan links een holle weg inslaat die u door het bos naar de andere zijde van de heuvel voert.
• Bij de eerstvolgende kruising verlaat u de GR-route en kiest u voor de opnieuw verharde landweg die u naar een bos voert. Op een bepaald moment ziet u links terug de ruïne van het kerkje. Even verder komt u op een dwarsweg die u rechts inslaat. vanaf nu volgt u de door een blauw vlaggetje aangeduide wandeling en dat tot helemaal terug in Mozet.  Eerst doorkruist u een karaktervol bos, dan paseert u aan de rand van Faulx-les-Tombes langs een verhard weggetje enkele mooie landhuizen . Vervolgens komt u bij de hoofdweg in de Samsonvallei die u even links volgt tot bij het roemruchte kasteel, een beetje de Belgische versie van Neuschwanstein of Pierrefonds.
• Tegenover dit kasteel voert een pad u tot bij de Samson-rivier. Eens u die over bent, loopt u de tegenoverliggende helling op. Helemaal boven , ter hoogte van een camping, neemt u links. U komt als vanzelf terug bij de rivier die u opnieuw oversteekt. Opletten nu! U bereikt nu een grote weg die u LINKS volgt (Om god weet welke reden staat er rechts op een paal een vlaggetje – een dwaalspoor, zo blijkt). Zo’n honderd meter verder vindt u een paaltje met opnieuw de blauwe vlag die u rechts het bos invoert. Een smal pad voert u de helling op. Aan de bosrand gekomen steekt u een veld over, dwarst de hoofdweg Mozet-Goyet en neemt – nog steeds het vlaggetje volgend – de landelijke weg die u helemaal terugvoert tot bij uw auto in Mozet.

Tips

• Wie van een lange wandeling houdt, kan deze tocht combineren met het traject beschreven in “De Condroz in zwart-wit“
• Wie iets wil eten, kan terecht in de vallei van de Samson. Vooral tussen Goyet en het gehucht Samson, vind je verschillende simpele eettentjes, waar je nogal wat alpinisten aantreft. Een iets verzorgdere keuken vindt u in “Le Petit Marais” te Wierde.

Ik heb er met volle teugen van genoten. Eerste doorkruiste ik weiden, waar de koeien in de schaduw van oude fruitbomen zich te goed deden aan het malse lentegras. Nadien kwam ik een soort park terecht. Een statige laan voerde me langs gemillimeterde gazons naar een heus kasteel. Dat laatste had duidelijk een opknapbeurt nodig, maar daar waren ze mee bezig. Bovendien, het uitzicht was prachtig. De binnenkoer gaf uit op een brede vallei met in de verte een door bossen omzoomde vijver. Op het aanpalende  boerenerf hoorde ik de koeien loeien in de stallen. Een landweg voerde me door bucolische landschappen vervolgens naar vier arduinen zuilen. Pas dan wist ik zeker wat ik al een tijd vermoedde, met name dat ik op een of andere manier op privé-terrein was beland. Een verroest bord liet daar niet de minste twijfel over bestaan: “Propriété privé – Accès interdit”.

Het leuke was dat ik ondertussen al een viertal mensen was tegengekomen. Ik had ze vriendelijk toegeknikt, en de meesten hadden me vriendelijk teruggeknikt, al zag ik hier en daar wel vraagjes in hun ogen. Misschien hielden ze me voor een verre neef van de kasteelheer. Of de man die de gas kwam opmeten. Dat laatste kon gestaafd worden door de felblauwe map die ik steeds onder de arm draag en waarin ik mijn kaarten opberg. Die map geeft me de status van een man in functie. Ze heeft iets officieels en er gaat blijkbaar ook iets dreigends van uit. Zo heb ik al meegemaakt dat ik over privé-terrein liep en mensen die dat ook deden vlug rechtsomkeer maakten toen ze de helblauwe map in de gaten kregen. Je weet natuurlijk nooit wie er allemaal met zo’n map rondloopt. Nochtans, mocht er ooit een man met een blauwe map in uw tuin opdoemen, vrees dan niet. In het ergste geval neem ik wat foto’s van de bloemen…

Is het u ook opgevallen? De lentefee heeft de voorbije dagen het bos verlaten en kampeert nu in de weiden en velden. Pinksterbloemen, boter- en paardenbloemen, klaver, muur, ereprijs en fluitenkruid vergezellen haar op haar tocht. Geniet ervan, zoals deze sympathieke koeien. Al zou ik het gras toch laten staan.